| اجازه بدهند «نون و ریحون» تین ایجری بماند |
 |
 |
|
مجموعه مناسبتی «نون و ریحون» که قبل از پخش به عنوان یک «فانتزی اجتماعی» مطرح بود، پس از نمایش خود را در قالب یک اثر انتقادی نمایان ساخت به گونهای که در بازپخش، کار با ممیزی به نمایش در میآید. «نون و ریحون» داستان 5 جوانی است که تصمیم میگیرند، ازدواج نکنند اما در همین فضا، مسایل روز سیاسی و اجتماعی مورد نقد و بررسی قرار میگیرد. «امیدجوان» در گفتوگو با رضا داودنژاد بازیگر نقش «حامد» به بررسی این مجموعه که از آن به عنوان یک اثر «تین ایجری» یاد میشود پرداخته است. رضا داودنژاد در پرونده بازیگری خود فیلمهایی چون «نیش زنبور»، «مصایب شیرین»، «پشت کنکوری» و «بچههای بد» را دارد. به این گفتوگو توجه کنید:* صحبتهای ابتدایی آقای فرزاد موتمن کارگردان «نون و ریحون» با بازیگران این مجموعه چه بود؟ - این که قصه «تین ایجری» است و قرار نیست در آن به هر قیمتی بیننده خندانده شود و قهقهه بزند. میگفت دوست دارم مجموعهای بسازم که مردم «مود» خوب بنشینند و نگاه کنند، هیچ حرف بدی هم نباید رد و بدل میشد و فکر میکنم این اتفاق افتاد. * آنچه در مجموعه میبینیم طنز موقعیت است، یعنی بیننده زمانی به خنده میآید که بازیگران در موقعیت خاص قرار میگیرند؟ - همه ما جدی بازی میکنیم و واقعاً کسی قصد کار کمدی ندارد ولی موقعیتهایی که ایجاد میشود موقعیت خندهدار است. در واقع زندگی روزمره ما از زمانی که از خانه بیرون میآییم با لحظههای با نمکی عجین میشود، به عبارت دیگر روزمرگی خودش به اندازه کافی با نمک است و لازم نیست که دیگر کمدی خلق کنی. * به خاطر همین است که طنز «نون و ریحون» به نوعی جدی است، به طور مثال وقتی با نیروی انتظامی شوخی میشود چیز لوس و بیمزهای گفته نمیشود. - البته این مساله باعث شد که خط قرمز پیدا کنیم، شما ببینید در اکثر کشورهای دنیا با سیاست، پلیس و... شوخی میکنند، هدف ما توهین نیست. ما حرفهایی را میزنیم که مردم در زندگی روزمره به زبان میآورند، حالا از زمانی که «نون و ریحون» این شوخیها را از قاب تلویزیون به نمایش درآورده برای مردم جذاب شده است. * بنابراین خط قرمز باعث میشود که شما در ادامه دور شوخیهای این چنینی را خط بکشید؟ - تا آنجا که من در جریان هستم باید این شوخیها کمتر شود. * کار که تمام نشده است؟ - نه اکنون که من با شما صحبت میکنم فقط 5، 6 قسمت جلو هستیم و خیلی از کار باقی مانده است. * ایجاد محدودیت به نوعی روی روند قصه اثر میگذارد؟ این طور نیست؟ - صددرصد. * در جایی که سیاوش با افسر نگهبان صحبت میکند، میگوید پرونده من پرونده ریگی نیست یا آقای رادان با ما آشناست که منظور بهرام رادان هنرپیشه است، یعنی شبیهسازی که هیچگونه اهانتی را در پس زمینه خود ندارد. - واقعاً سریال و قصه ما اهانتآمیز نیست، البته شوخیها باعث شده که کار محبوب شود، از طرفی نمیدانم چرا وقتی کاری خوب پیش میرود، گاهی اتفاقاتی میافتد که خوب پیش نرود! * کار با آقای فرزاد موتمن چگونه است ایشان در پرونده کاری خود کار جدی مانند «شبهای روشن» و کار کمدی مثل «پوپک و مش ماشاءالله» دارد. - واقعاً لذتبخش است، ما اگر برای «نون و ریحون» 5، 6 ماه وقت داشتیم، کار خیلی بهتر میشد. آقای موتمن، کارگردان کاربلدی است و صحنه را به خوبی تحت کنترل دارد. * بنابراین اجازه «بداهه» ندارید؟ - نه آن طور هم نیست، در مواردی من «کنسه» میدهم بعضیجاها آقای موتمن قبول میکند و برخی اوقات رد میکند، به هرحال من از آن دسته بازیگرانی هستم که با «بداهه» کار میکنم، آقای موتمن هم سعی دارد که این بداههها را متکی به متن کند. * بنابراین اجازه خروج از قصه را ندارید؟ - به موقع چرا، مثلاً موقعی پیش میآید که میگوییم آقای موتمن اگر آخر سکانس اینگونه باشد، بهتر است، او دست بازیگر را باز میگذارد اما کنترل میکند. * مجموعه «نون و ریحون» را در مقایسه با سریالهایی همچون «فرار از زندان»، «24» و غیره که به صورت حرفهای ساخته شده است چگونه ارزیابی میکنید؟ - به هرحال تفاوت زمین تا آسمان است. آنها سر فرصت ساخته شدهاند، نویسندگان حرفهای دارند از طرفی نویسندگان آنها محدودیت نویسندگان ما را ندارند. سعیشان این است که خودشان را نقد کنند، مثلاً در سریال «24» فضای نقد به گونهای است که در قسمت چهارم رییس دولتشان را نقد میکنند. * به گونهای که آسیب به امنیت ملیشان وارد نشود. - بله وقتی خودشان، خودشان را نقد میکنند، این امکان را به کشورهای دیگر نمیدهند که درباره آنها فیلم بسازند و نقدشان کنند. * البته شوخیهای شما هم بازتاب گستردهای داشته به گوشتان رسیده است؟ - ما فقط دو قدم از خط قرمز پا فراتر گذاشتهایم، یک شوخی کوچک با نیروی انتظامی، اما آن قدر این موضوع برای افکار عمومی غریبه بود که دهها سایت در این باره مطلب نوشتند، «یوتیوپ» سکانسهای فیلم ما را در سایتش قرار داده است، باور کنید اگر ما خودمان را نقد کنیم دیگر VOA و BBC وارد این فضا نمیشوند، به هرحال باید اجازه داد قصهها فضای بازتری بیابند. * در سینما، کار چگونه است؟ - آنجا فضا بازتر است، چون بیننده کمتری دارد مثلاً اگر در تهران 14 میلیونی، یک میلیون نفر به تماشای فیلمی بروند، آن فیلم 3، 4 میلیارد تومان میفروشد. شما در سینما اجازه دارید پیراهن آستین کوتاه و شلوار جین بپوشید اما در تلویزیون این اجازه کمتر داده میشود. واقعاً باید به کارگردانان و نویسندگان تلویزیون دست مریزاد گفت که در محدودیتهایی که وجود دارد کارهای خوبی میسازند به هرحال آنها برای این که مردم را از پای «فارسی وان»، DVD و شبکههای فارسی زبان به پای سریالهای تلویزیونی بشکند، کار دشواری در پیش دارند. * آمارهای تایید نشده میگوید فارسی وان 30، 35 میلیون بیننده دارد. - آن هم با آن سریال و دوبلههای سطحی، اینجاست که درمییابیم باید اجازه دهند، امثال «نون و ریحون» با دست باز جلو بروند تا مردم ساعت 11 شب پای تلویزیون بنشینند. * منظور از فضای باز این است که قصه همان شکل «تین ایجری» خودش را داشته باشد. - بله، البته تاکنون که این طور پیش میرود و از شکل «تین ایجری» در نیامده است.
|
