در انگلستان، وقتی رهبر حزب پیروز در انتخابات پارلمانی به نخست وزیری می‌رسد از او به عنوان مستاجر خانه شماره 10 خیابان «داونینگ» نیز یاد می‌شود. از این اصطلاح دو معنی در اذهان متبادر می‌شود. یکی سیاسی و استعاری است. به این معنی که تفاوت حکومت‌های دموکراتیک و مبتنی بر رای مردم و انتخابات با حکومت‌های بسته و متکی بر اراده‌های فردی را یادآور شوند و از قدرتمندترین مقام کشور به عنوان مستاجر خانه شماره 10 «داونینگ استریت» یاد می‌کنند که به این معنی است که قدرت باید دست به دست شود و یک نفر نباید برای همیشه در یک مسند باقی بماند.

تا نام «بودجه‌نویس» می‌آید یک نام به ذهن‌ها متبادر می‌شود. او کسی نیست جز «محمد کردبچه» که تمام بودجه‌های 20 سال گذشته را در دولت‌های مختلف نوشته است. یک تکنوکرات واقعی که خود را درگیر گرایش‌های سیاسی رییس دولت نمی‌کند و کار خودش را انجام می‌دهد. بودجه انبساطی بخواهند انبساطی می‌نویسد، انقباضی بخواهند انقباضی می‌نویسد، پرتبصره بخواهند تبصره‌های متعدد می‌آورد و کم تبصره بخواهند و کم حجم چنان بودجه لاغری تنظیم می‌کند که آقای  احمدی‌نژاد این موضوع را مطرح کند که بودجه چنان باید ساده و روان باشد که هر کس که سواد خواندن و نوشتن داشته باشد از آن سر در بیاورد

سال‌هاست که در عرصه‌های سیاسی و اقتصادی نامی و نشانی از مسعود روغنی زنجانی نیست و ظاهراً به کار و زندگی خود مشغول است. او که در دهه 60 و در دولت میرحسین موسوی و در حیات امام و پس از آن در دولت هاشمی رفسنجانی رییس سازمان برنامه و بودجه و اولین و آخرین وزیر برنامه و بودجه در ایران بوده کمتر نظر می‌دهد و می‌توان گفت در عرصه عمومی سیاسی و اقتصادی حضوری ندارد. با این حال انتشار مصاحبه‌ای از او هرچند مربوط به دو سال قبل است اما از آنجا که خاطرات خود درباره سازمان برنامه و بودجه و بحث کنترل جمعیت را بازگفته با موضوعی که دوباره بحث روز شده پیوند خورد.