حبس خانگی خانم «آن سانگ سوچی» در برمه سرانجام پایان یافت و پس از 20 سال او آزاد شد. 20 سال پیش در جریان برگزاری انتخابات در برمه (میانمار) او پیروز شد اما به جای این که نظامیان قدرت را به وی تحویل دهند خودشان بار دیگر قدرت را در دست گرفتند و خانم «آن سانگ سوچی» را در خانه‌اش حبس کردند. گفته می‌شود رهبر نظامیان که بیمار است تصمیم دارد این بار برای نجات اموال و خانواده‌اش کناره‌گیری کند و محترمانه زمینه به قدرت رسیدن غیرنظامیان را فراهم سازد و از این رو بیش از این نمی‌توانسته سوچی را در حبس خانگی نگاه دارد. چهره‌های مشهور سیاسی در کشورهای جهان سوم در هنگام فعل و انفعالات شدید سیاسی یا باید به خارج از وطن خود مهاجرت کنند یا این که توسط حکومت‌ها بازداشت شوند اما این گونه دست‌گیری‌ها بسیار پرهزینه است و به عکس نام آن فعال سیاسی را بیشتر مطرح می‌کند به همین خاطر معمولاً شخص را در خانه تحت نظر قرار می‌دهند و اجازه ارتباط با مردم را از او و از مردم می‌ستانند.

پیش از انقلاب 1357 در ایران مشهورترین چهره‌ای که عملاً در حبس خانگی به سر می‌برد دکتر محمد مصدق بود که پس از کودتای 28 مرداد 1332 در مزرعه خود روزگار می‌گذراند و در همان جا درگذشت و با این که وصیت کرده بود در  کنار شهدای واقعه 30 تیر 1331 در ابن بابویه دفن شود اما پیکر او در احمدآباد آرام گرفت تا 11 سال گذشت و نزدیک به یک میلیون نفر در روز 14 اسفند 1357 بر سر مزار او حاضر شدند و به سخنرانی آیت‌الله سیدمحمود طالقانی گوش فرا دادند. «آن سانگ سوچی» اکنون 20 سال پیر شده است و به همین سادگی بخش قابل توجهی از عمر یک فعال سیاسی را سلب کردند. سوچی 65 ساله 20 سال پیر شده اما هم چنان به برقراری دموکراسی در این سرزمین امید دارد و در اولین مصاحبه پس از آزادی گفته که در پی برپایی انقلاب آرام است. آن سانگ سوچی یا مطابق برخی تلفظ‌ها «آنگ سان سوچی» موفق به دریافت جایزه صلح نوبل هم شده است اما این توجه جهانی نیز از سخت‌گیری نظامیان بر او نکاست. نظامیانی که دوست دارند کشورشان «میانمار» خوانده شود و نه «برمه» و با همین نام اول نیز در سازمان ملل عضو است. برمه یا میانمار در سال 1937 از هند تحت سلطه بریتانیا جدا شد و 43 میلیون نفر جمعیت دارد و بیش از نیمی از مردم این سرزمین پیرو مذهب بودایی هستند. برمه یا میانمار با هند و چین و تایلند و بنگلادش همسایه است و کانون رقابت هند و چین در آن  منطقه به حساب می‌آید. خانم سوچی یا سوکی فرزند قهرمان ملی این کشور – ژنرال اونگ سان – است و از این نظر نیز سنت آن منطقه را ادامه داده که دختران پا جای پای پدران سیاست‌مدار خود می‌گذارند. مثل ایندیرا گاندی فرزند جواهر لعل نهرو در هند، بی‌نظیر بوتو فرزند ذوالفقار علی بوتو در پاکستان یا حسیبه‌ها در بنگلادش و نیز کشورهای دیگر. با این تفاوت که خانم سوچی فرزند یک ژنرال است اما به جای این که سنت نظامیان را پاس دارد با حزب «اتحاد ملی برای دموکراسی» در انتخابات چند حزبی 1990 شرکت کرد و به شکل غافل‌گیرکننده‌ای پیروز شد. بهای این پیروزی برای او اما نه قدرت که حبس خانگی بود و به همین خاطر در 20 سال گذشته نام او به یک نماد برای دموکراسی بدل شد و جایزه صلح نوبل نیز این موضوع را پررنگ‌تر کرد. آزادی خانم سوچی در میانمار یا برمه، چین را هم در وضعیت دشواری قرار داده است و نمی‌داند با شهروند برنده جایزه صلح نوبل خود چه کند. پایان حبس خانگی خانم «سوچی» این انگاره را قوت بخشیده که دنیا به سوی دموکراسی می‌رود و با این که این الگو بی‌عیب نیست اما در حال حاضر مطلوب‌ترین شکل حکومت است. چندان که چینی‌ها به رغم رشد خیره‌کننده اقتصادی نتوانند خود را با معیارهای دموکراتیک مطرح کنند. آزادی خانم سوچی یک پیروزی برای هند هم هست. درست در روزهایی که شایعه شده بود یکی از اهداف سفر رییس جمهوری آمریکا به شبه قاره حمایت و تقویت هند در مقابل اژدهای زرد است. این بار هند نه با زور که با دموکراسی خود برمه یا میانمار را تحت نفوذ دارد.