مهرداد خدير- وقتی برگزاری دوباره نماز جمعه تهران به امامت‌هاشمی رفسنجانی، دروغ 13 سال 89 باشد، حضور مهدی کروبی و شماری از اصلاح‌طلبان در مراسم ترحیم بزرگ خاندان حسینی (پدر وزیر ارشاد دولت دهم و برادران بازرگان او) تعجب‌برانگیز و یک اتفاق جلوه می‌کند. پیش از این نیروهای ملی مذهبی و برخی از چهره‌های روشنفکری بودند که تنها در مراسم ترحیم حضوری عمومی داشتند و شگفتی برخی از حضور کروبی و شماری از اصلاح‌طلبان شاید ناشی از این ذهنیت تاریخی است و با همین نگاه بود که از مراسم ترحیم حاج سیدعلی حسینی در مسجد نور میدان دکتر فاطمی دو تصویر بیشتر جلب توجه کرد. یکی هنگامی که رییس فعلی مجلس شورای اسلامی با رییس دوره‌های سوم و ششم مجلس دست داد و دیگری هنگامی که محمدرضا رحیمی معاون اول رییس جمهور اصول‌گرا به کاندیدای معترض انتخابات گذشته ریاست جمهوری ابراز احترام کرد.

مهرداد خدير- با این که تصور می‌شد فضای سیاسی کشور با آزادی و مرخصی برخی از فعالان سیاسی و با انتشار دوباره یکی دو روزنامه نام آشنا و خاطره‌انگیز تلطیف شده و با توجه به اظهارات تهدیدآمیز رییس‌جمهوری آمریکا درباره برنامه‌های هسته‌ای ایران، قرار است نوعی اجماع داخلی و عادی‌سازی امور صورت پذیرد، اما این نگاه خوش‌بینانه با برخی اتفاقات که به صورت پیاپی در هفته پیش و در روزهای منتهی به آن رخ داد تا اندازه قابل توجهی زایل شده و نوعی تعلیق در فضای سیاسی احساس می‌شود.

مهرداد خدير- شاید اعطای جایزه صلح نوبل سال 2009 به باراک اوباما رییس جمهوری (در حال کار و تازه به قدرت رسیده و نه سابق) ایالات متحده آمریکا تنها خود اعضای کمیته نروژی نوبل را شگفت‌زده نکرده باشد که گویا از همان نخستین روزهایی که یک رنگین‌پوست به کاخ سفید پا گذاشت به انتخاب و گزینه قطعی و نهایی خود رسیده بودند وگرنه دیگران در سراسر دنیا انگشت حیرت به دندان گزیدند. در حالی که نه می‌توانستند مهر تایید بزنند و نه با قاطعیت و صدای بلند دلایل مخالفت خود را ابراز کنند. در واقع روح اروپایی این جایزه بار دیگر به پرواز درآمد و اگرچه بر شانه یک آمریکایی نشست اما تنها آمریکایی «از نوع دیگر» می‌تواند به این جایزه دست یابد. درست مثل جایزه نخل طلای جشنواره سینمایی «کن» که به «مایکل مور» آمریکایی تعلق گرفته بود. اما کدام فیلم‌ساز آمریکایی؟ هم او که سیاست‌های بوش را به باد انتقاد گرفته بود. با این نگاه پیداست که اعطای این جایزه هم در واقع بیان‌گر روزشماری پایان دوران جرج بوش بوده است و به اوباما تعلق گرفت چون جای او نشست.