فوتبال اگرچه از همان ابتداي پيدايش با سياست و صنعت و تجارت آميخته شد اما في نفسه يك بازي است با قوانين مشخص. در شكل گيري و تكامل اين بازي ايرانيان هيچ نقشي نداشته‌اند.
 ايرانيان مي‌توانند خود را صاحب ورزش كشتي بدانند، چرا كه خاستگاه كشتي از ايران باستان بوده اما فوتبال را نه ما اختراع كرده‌ايم، نه قوانينش را تدوين كرده‌ايم و نه در محبوب شدنش نقشي داشته‌ايم. از يك منظر، فوتبال پديده‌اي جهاني و كاملاً وارداتي است كه نه ما و نه هيچ كشور ديگري توان بومي كردن آن را ندارد. در چنين شرايطي در هر كجاي جهان كه اين بازي انجام شود، برگزار كنندگانش ناگزير به تبعيت از قوانيني هستند كه فدراسيون بين المللي فوتبال (فيفا) آن ها را پايه ريزي كرده است. فوتبالي كه بازيكنان هر تيمش 12 نفر باشند، فوتبال نيست چون فيفا گفته هر تيم بايد 11 بازيكن داشته باشد. هر بازي فوتبال يك داور وسط و دو كمك داور دارد، هرچقدر داوران پراشتباه باشند، هيچ كشوري حق ندارد به دلخواه خود تعداد داوران به پنج يا هفت نفر افزايش دهد، چون همه ملزم به تبعيت از قوانين فيفا هستند. خارج از زمين فوتبال هم، فيفا قوانين مشخص و صريحي دارد كه براي همه ابهامات و مشكلات چاره جويي شده است. به طور مثال، فيفا به عنوان تنها نهادي كه تعداد اعضايش از سازمان ملل متحد هم بيشتر است، مخالف دخالت دولت‌ها در مديريت فوتبال است و هركجا كه احساس كند مقامات دولتي قصد دخالت در كار فدراسيون فوتبال آن كشور را دارند، بي درنگ جرايمي مثل تعليق و محروميت را لحاظ مي‌كند. مثل همان چيزي كه دو سال پيش اتفاق افتاد و بركناري رئيس فدراسيون فوتبال ايران (محمد دادگان) به دست يك مقام دولتي (محمد علي آبادي) موجب تعليق فوتبال ايران شد.