علی مغاني- هنوز خواب صبح سه‌شنبه عادل فردوسی‌پور پس از گذراندن یک شب پرمشغله تمام نشده بود که واکنش‌های مثبت و منفی به اولین برنامه 90 در فصل جدید فوتبال ایران آغاز شد. 90 از همان زمانی که به برنامه‌ای تاثیرگذار و جریان‌ساز در فوتبال ایران تبدیل شد، در مقابل طرفداران پرشمار، مخالفانی اندک ولی قدرتمند داشته است. مخالفانی که برنامه‌هایی غیرچالشی و «مهربان» از جنس «ورزش و مردم» را بیشتر دوست دارند و تمایل دارند به محض حضور در یک برنامه تلویزیونی، به شرح و بسط موفقیت‌های خود بپردازند. گروه مخالفان در این سال‌ها برای حذف این برنامه حتی از لابی‌های پشت پرده هم دریغ نکرده‌اند اما 90 به رغم این که در یکی دو نوبت تا لبه پرتگاه تعطیلی برده شد، هر بار از خطر جست تا تنها برنامه چالشی صدا و سیما به سرنوشت «مثلث شیشه‌ای» دچار نشود.

خالی از تمرکز
انصاری‌فرد دوشنبه شب چنان فاقد تمرکز بود که در کمتر از نیم ساعت، سه اظهارنظر مختلف درباره یک موضوع واحد داشت. او ابتدا گفت: به خاطر تحولات سازمان تربیت بدنی و شرایط انتخابات تیم ما دیر جمع شد، چند دقیقه بعد به صراحت موضوع دیر شروع شدن دوران آماده‌سازی پرسپولیس را کتمان کرد و گفت: بعضی تیم‌ها دیرتر از ما شروع کردند و بار دیگر به موضع اولیه بازگشت و گفت: زمانی کمی در اختیار داشتیم. اما انصاری‌فرد تنها کسی نبود که در استودیوی یازده جام جم چنین وضعیتی داشت؛ عادل فردوسی‌پور که برخلاف آنچه که از او سراغ داریم چنان بی‌تمرکز و حواس پرت بود که انگار کوچکترین آمادگی ذهنی برای اجرای برنامه نداشت. عادل با پیش کشیدن بی‌موقع ماجرای اختلاف مدیرعامل پرسپولیس با هدایتی، به انصاری‌فرد فرصت داد تا از پیله دفاعی بیرون بیاید و با دستپاچگی از موضوعاتی گذشت که هر کدام می‌توانست پرسش‌های بی‌پاسخ افکار عمومی باشد. شاید حضور فردوسی‌پور در سه نقش «مجری، طراح برنامه و تهیه‌کننده» و مشکلات حاشیه‌ای باعث شده که نمودار حضور ذهن او روندی نزولی داشته باشد و شاید وقت آن رسیده باشد که فردوسی‌پور گروهی برای نویسندگی برنامه 90 تدارک ببیند.

دکور ناامیدکننده
تاخیر 6 هفته‌ای در پخش 90 را به آماده نبودن دکور جدید برنامه نسبت می‌دهند. اگر تنها دلیل غیبت 6 هفته‌ای این دکور بود که باید گفت 6 روز تاخیر هم جایز نبود. دکوری که برای 90 امسال در نظر گرفته شده، چیزی شبیه ایستگاه‌های پرستاری (Nurse station) در بیمارستان‌ها بود؛ فاقد گرما و حرارتی که از دل فوتبال برمی‌خیزد. نورهای قرمز و سبز کف صحنه هم بیش از هر چیز تالارهای عروسی را تداعی می‌کرد که ترکیبی نامتجانس با رنگ غالب صحنه داشت. فردوسی‌پور حتماً برنامه‌های مشابهی که در آلمان و ایتالیا اجرا می‌شود و 90 نوعی الگوبرداری از آن‌هاست را خوب به خاطر دارد و می‌داند در نمونه‌های اروپایی، میهمان زانو به زانوی مجری می‌نشیند تا کارگردان تلویزیونی کنش و واکنش‌های طرفین‌را در یک قاب تصویر داشته باشد اما در دکور جدید، فاصله‌ای بی‌حاصل میان مجری و میهمان ایجاد شده و همین فاصله بی‌دلیل کارگردان را ناگزیر به بستن نماهای غیرمتعارف کرده بود.

آغاز انتقادها
اولین بازخوردها از برنامه 90 اگرچه مثبت و امیدوارکننده بوده اما در نقطه مقابل، گروهی از همین برنامه اول، انتقادها را آغاز کرده‌اند. یک خبرگزاری حامی دولت شبه‌بیانیه «هتک حرمت، استهزا، نقد غیرمنصفانه و استفاده از کارشناسان وابسته در 90» را برای حرف‌های محمدرضا ساکت (مدیرعامل سپاهان) تیتر کرده است. دبیر ستاد منشور اخلاقی هم توصیه‌هایی داشته و گفته: «فردوسی‌پور باید رفتارش را اصلاح و رسماً عذرخواهی کند» و رییس کمیته داوران هم کارشناسی داوری هوشنگ نصیرزاده را «خنده‌دار» خوانده. در مجموع به نظر می‌رسد حجم مخالفت‌ها که با شدت آغاز شده، حتی در هفته‌های آینده افزایش یابد و مجموعه عوامل نهان و آشکار موجب می‌شود که ما هم به فردوسی‌پور توصیه‌ای داشته باشیم؛ عادل مواظب باش!